Wij zijn wel heel wat gewend in Zwijndrecht. Wat denkt u dan misschien , nou laat mij dat uitleggen. Recent kreeg ik weer wat berichten binnen over bereikbaarheid, hoe kom ik van oost naar west in Zwijndrecht want tal van wegen zijn afgesloten. Zwijndrecht heeft dat vaker meegemaakt, maar nu is het toch wel weer bizar om eens een mooi woord te gebruiken. Als je terugkijkt, vroeger, dan zijn er toch wel veel momenten dat bereikbaarheid een probleem was.

Zwijndrecht ontsloot Dordrecht in negentien negenendertig met een brug, nou  ja, wij vormden slechts het bruggenhoofd waardoor het eiland aan een zijde ontsloten werd. De rijksweg die ons Europees zou ontsluiten, maakte dat er meer mobiliteit mogelijk was.  Wij konden met voet en fiets makkelijk naar Dordrecht en de congestie op het Veerplein en aan Dordtse zijde op het Blauwpoortsplein zou daarmee verminderen. 

Voor de bouw van de brug verdwenen een paar woningen maar niets zo ingrijpend als bij de bouw van de tunnel. Dat zelfs de Duitsers destijds verrast werden door de brug was ook bijzonder te noemen.  Voor Zwijndrecht veranderde er echter wel heel wat met de komst van de rijksweg. Wie naar de eerste beelden kijkt die er zijn van de brug ziet een rustige weg die niet echt druk is. Er rijdt nu dagelijks meer  verkeer over de brug dan destijds na de opening. Wie had er tenslotte een auto, de fiets of de benenwagen was een meer gebruikt transportmiddel.

Wij hebben die verkeersstroom zien groeien en dat leverde voor Zwijndrecht dan weer nieuwe problemen op in en rond de brug want de Da Costastraat kende in de jaren zeventig heftige files en overlast. De drukte was toegenomen en wij reisden met zijn allen steeds meer, verder en gemakkelijker in en met de auto.  Om van de ene kant van Zwijndrecht , van oost naar west of van noord naar zuid te komen moest je soms flink geduld hebben. Waarom je vast stond was niet duidelijk, alhoewel op de foto’s van de brug vaak de oorzaak te zien was. De brug stond open. Dat leverde enorme files op waar je als fietser, voetganger of brommermens minder last van had aangezien je tot aan de streep reed en daarna probeerde als eerste naar de trap of afrit te komen.

Wij zijn dat gewend, maar wij zijn een bepaalde generatie die in Dordrecht naar school ging, werkte of naar de winkels ging. De fiets leverde meestal het beste resultaat om van Zwijndrecht naar Dordrecht te komen omdat je dan slalommend tussen het verkeer door kon komen , natuurlijk met alle risico’s van dien. Over de stoep fietsen of tegen het verkeer in rijden zoals tegenwoordig iets is wat als normaal wordt beschouwd, leverde destijds stress op omdat een eventuele agent toch een risico was. 

De fiets was natuurlijk wel een oplossing maar  het waren niet de  vrijliggende fietspaden van nu en het recht van de sterkste gold destijds ook. De verkeerslichten op de hoek van de Lindelaan/ Bruïnelaan stonden er niet voor niks. Natuurlijk kennen wij die als knipperbollen maar je ziet daar het moment van vooruitgang net als de onderdoorgang aan het eind van de Koninginneweg die het mogelijk maakte dat autoś en fietsers niet meer hoefden om te rijden. 

De recent opgeknapte Pieter d'Hondt fontein en rotonde vormden nu en destijds de spil in de verbinding naar en door Zwijndrecht. Burgemeester Slobbe vertelde in een interview met het blad "Op eigen terrein”, een uitgave van Unilever hoe Zwijndrecht zou ontwikkelen en wat de wensen waren naar de toekomst. Een van die wensen was een fietstunnel onder de oude Maas door richting Dordrecht maar ook de fontein die er kwam was daar een van. Dat om deze spil meer aanzien te geven. 

De fietstunnel is er nooit gekomen en het wachten voor de open brug geeft mij vaker de aanleiding om foto’s te maken van alles wat er te zien is. Dat wachten blijft natuurlijk iets waar je nooit op zit te wachten en soms zie ik oude tijden herleven. Eindeloze wachtrijen voor de slagboom waar fietsers zelfs op de trap in de file staan in de wens om zo snel mogelijk naar de andere zijde te komen. 

Automobilisten zie je nog weleens keren om een alternatieve route te kiezen en richting de tunnel te rijden. Die tunnel heeft in Zwijndrecht ervoor gezorgd dat er veel huizen verdwenen. Zodra daar de boel vaststaat zoals dat vroeger  het geval was op de brug, staat Zwijndrecht weer vol. Files die vanaf de rijksweg allemaal samenkomen bij het station.

Nu zien we dat opnieuw. De Bilderdijkstraat , de straat die vroeger het midden van Meerdervoort vormde, wordt nu verlengd om bouwverkeer te kunnen faciliteren. Wie nu van de ene zijde naar de andere kant wil is in de aap gelogeerd. Het is flink omrijden. Waar de fietser in het verleden geluk had omdat deze overal tussendoor kon glippen is deze groep de pineut want het is flink omrijden.

Zelfs in die omrijroutes is het goed te weten hoe je er komt. De wegen zijn door allerlei bouwwerkzaamheden, vanwege nieuwe woningen, niet echt goed begaanbaar. 

Nieuwe poorten van grote rioolbuizen geven doorgang en uitzicht op de rotonde die nu dagelijks geteisterd wordt door extra lange files. 

Wij zijn in Zwijndrecht gewend dat veranderingen overlast geven maar zijn daar natuurlijk niet blij mee, laat men mij weten. Bijkomend bij alle nieuwbouw leidt naast de congestie ook weer het luisteren naar het Rotterdamse volkslied van heiende machines, kaboem kaboem kaboem.  Het is alsof oude tijden herleven. Het grote verschil met destijds is dat wij met steeds meer mensen op dat steeds vollere plekje Zwijndrecht wonen. 

De generatie die alle oude congestie heeft meegemaakt van Veerplein,da Costastraat en de brug maar ook de woningnood die nooit is verdwenen, moppert nu dagelijks over de overlast en het gebrek aan aankondiging van alle obstakels die men tegenkomt. Een fietspad kan zomaar ineens afgesloten zijn. De verbinding tussen Zwijndrecht aan de twee zijden is weer terug bij de jaren zeventig. Overlast in de da Costastraat een afgesloten Tollensstraat een verkeersbord rijke gemeente is het geworden met verboden, verwijzingen, waarschuwingen die goed zijn voor geduld training waar de meeste verkeersgebruikers niet op zitten te wachten maar waar de geschiedenis van Zwijndrecht door getekend is. 

Zwijndrecht zal nog een tijdje zuchten onder dit  fenomeen maar waar wij, die er al langer wonen, aan gewend zijn geraakt maar waar we blijven klagen omdat dit nooit went. Vroeger was het niet beter maar anders. Laten we blij zijn dat de zeventigduizend inwoners  waar de burgemeester het destijds over had niet gehaald zijn want dan was het nog drukker geweest. 

Geduld is een schone zaak. Ik kijk nog eens naar de oude plaatjes en zie dan het Blauwpoortsplein met een verkeersagent. Tegenwoordig is dat de verkeersregelaar. Zie daar de verandering door de tijd heen. Ik begrijp de mopperaars maar al te goed maar kan het ook niet mooier maken dan dat het is, helaas, want ook ik heb er mee te maken in mijn directe woonomgeving. Ik denk maar ik worstel en kom boven en ga zo iedere dag weer op pad.